وبلاگ مزيدي موضوع جديدي را شروع كرده:«انقلاب نتبوك ها»من هم سعي كردم مطلب را تكميل كنم:
موضوع اين نتبوك هاي جديد، بحث دسترسيها ست نه فنآوري. دسترسي به محتوا، از سرويسهاي google و facebook و Wikipedia تا اتفاقي كه در زلزله 2008 چين افتاد. هنوز 5 ميليارد نفر در دنيا باقي ماندند كه از دسترسي به اينترنت محرومند. موضوع متصل كردن به اينترنت است.(اين پست هم همين را گفته)
محدوديتهايي كه در اين رابطه مطرح اند مثل فنآوري مناسب، برق، ارتباطات، جغرافيا، سواد، جنسيت، فقر، خود افراد(انسان شناسي). هر كدام از اين تفاوتها، چالشهاي بسياري را نيز در حوزه ICT4D بوجود ميآورند؛ روستاهاي فقير، ارتباطات ضعيف (communication-starved areas)، سواد پايين، محروميتهاي جنسيتي، فقدان برق، محدوديتهاي اقليمي يا جغرافيايي ، شكاف ديجيتالي را تشديد ميكنند.
بنابراين براي رفع محروميتها نياز به نوآوري در حوزههاي گوناگون است ازجمله در ارتباطات، برق و ترمينال ها ( 5٪ روستاييان افريقا تا كنون از طريق PC به اينترنت متصل شده اند- در sub-sarahan افريقا 15٪ روستاييان به برق دسترسي دارند – براي جوامع محروم ارتباطات بيسيم اولويت دارد از موبايل و wimax تا wifi و vsat )
در مقايسه با ديگر تجهيزات مثل راديو و لپ تاپ، موبايل ها بهترين وسيله براي كار در اين محدوديتها و پركردن شكاف ديجيتالي اند. ارزان اند، باتري اي اند، قابل حمل اند،ارتباطات صدا و متن را دارند، دوطرفه اند، پوشش شبكهاي بالايي دارند، ولي كاملا برنامه پذيرنيستند، همه شبكه هاي بيسيم اي را پشتيباني نمي كنند.
تنها يك راه حل هم براي دسترسي به محتواي ايتنترتي تا به حال مد نظر نبوده است. هر بچه يك لپتاپ (OLPC)، استفاده مجدد از كامپيوترهاي قديمي، گوشيهاي تلفن همراه ، تلاشهايي فنياند در اين راستا. و حالا اين نتبوك ها. اين تنبوك هاي نوظهور كه از يك طرف شبيه لپ تاپ ها و PCها اند و از طرف ديگر شبيه موبايلهايند، مي توانند به عنوان وسيله جديد كم هزينه و كم توان كه قابليت ارتباط با محتوا و Collaborative Software را دارااند، تحقق دهنده «رسانه – ميانجي – جامعه اطلاعاتي» باشند.
همه اينها دست كم در پارادايم اقتصادي جامعه شبكه اي توجيه پذيرند؛ جاييكه شبكه، محتوا و سرويس ها نقش كليدي براي موج فعلي 2.0 ايفا مي كنند، فقدان ارتباط يعني چه؟!
بحثي كه رو چند پست وبلاگ مزيدي راه افتاده خيلي جالب است. مثل اين كامنت و اين يكي و اين.
